اگر سهم من از اين همه ستاره

فقط سوسوي غريبي است، غمي نيست.

 همين انتظار رسيدن شب برايم کافيست

به نام عشق

به نام خداي خالق انسان،

           به نام انسان خالق غم ها،

                  به نام غم ها بوجود آورنده ي اشکها

                             به نام اشک تسکين دهنده ي قلبها،

                                             به نام قلبها ايجادگر عشق

                                                      و به نام عشق زيباترين خطاي انسان

            اينک از اوج بي نيازي خويش

                            که چون غريبي من مبهم و معمائيست

              پناه غربت غمناک دستهايي باش

    که دردناکترين ساقه هاي تنهائيست

     يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم 

                          وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

     پر پروانه شکستن هنر انسان نيست 

                        گرشکستيم زغفلت من و ما نکنيم

      يادمان باشد سر سجاده عشق 

                        جز براي دل محبوب دعايي نکنيم 

       يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

                                 طلب عشق به هر بي سروپايي نکنيم.

   خداوندا

 آنکه در تنهاترين تنهاييم

                                  تنهاي تنهايم گذاشت

       در تنهاترين تنهايي اش

                                   تنهاي تنهايش مگذار