قصر آرزوها

تقدسي از نور

فاطمه — Fri, 08 Dec 2006 23:49:00 GMT

تقدسي از نور

و آن هنگام كه ياَس و نا اميدي ظلمت و سياهي و كوله باري از دنيا دنيا غم و اندوه تمامي وجود را در بر

گرفته و آن هنگام كه اميدمان از همه جا سلب و مبدل به نا اميدي گشته آن هنگام که احساس مي

كنيم تمامي درها بسته شده و در سراسر وجودمان ترس اضطراب و پريشاني از آينده ي مبهم لانه كرده و

علامت سوال بزرگي در ذهنمان پديد آمد و هنگام حمله ور شدن خروار خروار احساس پوچي و تهي بودن

آن هنگام است كه چراغي از آن دور دست هاي سياهي ها از انتهاي نا اميدي ها از پشت كوههاي سر

به فلك كشيده توهمات واهي سر به اوج كشيده و هدايتگر اين مرد تنهاي غريب مي گردد .

چراغي سراسر نور حقيقت كه خود واقعيت است چراغي است سراسر روشنائي اميد نور زيباي معرفت و

اقيانوس عظيم از درهاي گرانبها با چنگ به آن نور ظلمت را از خود دور گردانيده ايم و ابديت را براي خود

رقم زده ايم او همان است كه وصفش در همه جا جاريست همانند رود زلال و پاك عاري از هر گونه نياز و

سراسر از بي نيازي .

يادش در همه ي زمان و مكان صفاي دل است و صيقل قلب ذكرش علت آماس سراچه ي ذهن است و

صفاي روح و او آرامش فكر و ذهن است و آسايش خيال .

او جامعه عمل به آرزوهاست رسيدن به مقصود هاي اهوراييست او رسيدن به همه ي خوبي هاست

اميدها و عشق هاي اهورايي .

با اوست كه مي توان تلالو زيبا رنگ خورشيد را يافت و چشم را پر از الماس هاي ياقوت گونه الماس هاي

به طاء سفته كرده و زندگي و آينده را طور ديگري نگريست .

با او مي توان شيرين ترين گل رويا ها را رويانيد مي توان دست به بازيهاي كودكانه زد و ساده بود و ساده

زيست با اوست كه مي توان قفل سكوت را شكست غوغايي كرد و شور هياهوي ديگري آفريد و محشر

ديگري را به پا كرد و حس پرواز را تجربه كرد با اوست كه مي توان به آن دوردستها به افق هاي بي انتها پر

گشود تا اينكه زيبا انديشيد و زيبا زندگي كرد و حتي با اوست كه مي توان به پرستوهاي قصر يخي نيز

دست يافت .

آهنگش خوشتر از هر چنگي است اشعار ترانه هايش همانند زيبايي هايش وصف نا پذير ارغنونش آنقدر

زيباست و نيز تقدس كلامش وصف نا پذير كه گوش هر صاحب دلي را آرامتر از خواب گل هاي شقايق مي

نوازد و دلش را همه نور مي گرداند اين را حتي شاپرك هاي زيباي غوطه ور در هوا مي دانند و حتي

بيابان نيز ميداند كه اگر بخواهد مي تواند روزي جنگل شود و اين همه از نظر لطف بي انتهاي اوست .

از بزرگان در باره ي اوج شنيدم از اوج كمال و انسانيت از اينكه آنجا تنها نور است و نور آنجا تنها زيبايي

وصف نا پذير است و نمايشي بي نظير از حقيقت »»»»»»»»»»»»»»»»»»

مي گويند اوج جايي است سراسر از مي و مستي در آنجا ياري است به تخت نشسته با چشمان فزاخ و

گشاده روي زيبايي بي حد و مرز لطيف و سراسر مهر و مهرباني گيسوان موهايش مبهوت كننده ي هر

عاشقي است و تار زلفهايش خيره كننده همگان .

مي خواهم خود را از قفس تن از پشت اين ميله هاي هزار جوش فولادين آزاد كرده رخت كودكي هايم را

بر گيرم دو پر پرواز خود ايمان و همتم را صدا زده و عزمم را جزم كرده پيش به سوي آينده قيام كنم آينده

اي كه در سايه ي لطف بي انتها ي دوست آنرا با تمامي درياها و اقيانوس ها با تمامي ياقوت ها و الماس

هاي بي نظيرش تزئين نمايم .

مي خواهم بادكنك آرزوهايم را به شاخه هاي الماس پر زيباي عشق او و صنوبرم آويزان كنم و به اعماق

آسمان نيلگون عماريش سفر كنم آنطور كه خود او مي خواهد تا من هم ذره اي از نور شوم .

ومي خواهم صحرا را در نگاه خود به پايان برسانم و آبي ترين بخش از نيلگون عماري عشقش نفسم

گردد تا از گسترده ي دريا يي انديشده ام از امتداد ابرهاي سفيد و از عمق آفتاب سوزان غصه هايم قلب

دريايي اش را بيابم تا بدين وسيله در پهناي وجود لاجوردي نگاهش غرق شوم .

پاره كردن دل

فاطمه — Sun, 03 Dec 2006 00:07:00 GMT

پاره کردن دل

نبايد مشکل تر از پاره کردن کاغذ باشه!

چون ديدم دلايي رو که به راحتي پاره شدن!!

حتي راحت تر از يک ورق.

اما مي دونيد فرق اين دوتا چيه؟!!

کاغذ خشک و شکننده است

و دل نرم و لطيف ...

براي اينه که صداي پاره شدن کاغذ بلنده

ولي صداي پاره شدن دل رو هيچ کس نميشنوه...

هيچ کس!!

پس

خيالت راحت

آسوده پارش کن!!

بعد بنداز زير پات و ازش بگذر...

به همين سادگي!!

از خدا...

فاطمه — Wed, 22 Nov 2006 22:57:00 GMT

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد،

خدا گفت: نه!

رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکشي.

از خدا خواستم تا کودک معلولم را درمان کند،

خدا گفت: نه!

روح او بي نقص است و تن او موقت و فناپذير.

از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد،

خدا گفت: نه!

شکيبايي زاده رنج و سختي است.

شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است.

از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد،

خدا گفت: نه!

من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري.

از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد،

خدا گفت: نه!
رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند.

از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد،

خدا گفت: نه!

بايسته آن است که تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند

و پر ثمر شوي.
من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم

و باز گفت: نه.

من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري.
ا

ز خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست بدارم، همانگونه که او مرا دوست دارد.

و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم!

عشق و ديوانگي

فاطمه — Sat, 11 Nov 2006 18:44:00 GMT

به نام حق

عشق و ديوانگي
در زمان هاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود؛فضيلتها وتباهيها در همه جا شناور بودند.آنها از بيکاري خسته شده بودند.روزي همه ي فضايل و تباهي ها دور هم جمع شده بودند؛خسته تر و کسل تر از هميشه؛ناگهان (ذکاوت)ايستاد و گفت:بياييد يک بازي کنيم مثل قايم باشک.

همه از پيشنهاد او شاد شدند و ((ديوانگي))فورآ فرياد زد من چشم مي گذارم.

از آنجايي که هيچکس نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد؛همه قبول کردند که او چشم بگذارد.ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش را بست وشروع کرد به شمردن:يک...دو...سه...

همه رفتند تا جايي پنهان شوند.(لطافت)خود را به شاخ ماه آويزان کرد.(خيانت)داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد.(اصالت)در ميان ابرها پنهان شد.(هوس)به مرکز زمين رفت.(طمع)داخل کيسه اي که خودش دوخته بود مخفي شد و ((ديوانگي)) همچنان مشغول شمردن بود:هفتاد و نه...هشتاد...

همه پنهان شده بودندبجز ((عشق))که مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد وجاي تعجب هم نيست چون که همه مي دانند پنهان کردن عشق مشکل است و در همين حال ديوانگي به آخر شمارش مي رسيد:نود و پنج...نود و شش...

هنگامي که ((ديوانگي)) به صد رسيد عشق پريد و پشت يک بوته رز پنهان شد.

((ديوانگي)) فرياد زد که دارم مي آيم.

اولين کسي را که پيدا کرد (تنبلي)بود زيرا (تنبلي)تنبلي اش آمده بودتا جايي پنهان شود.(لطافت)که به شاخ ماه آويزان بود را پيدا کرد؛(دروغ)ته درياچه؛(هوس)در مرکز زمين؛خلاصه يکي يکي همه را پيدا کرد بجز عشق که از يافتن آن نا اميد شده بود.

(حسادت)در گوشهايش زمزمه کرد که تو حتمآ بايد ((عشق)) را پيدا کني و او پشت بوته ي گل است.ديوانگي شاخه ي چنگک مانندي را از درخت کند و با شدت زيادي آن را در بوته هاي گل رز فرو برد و دوباره ودوباره تا اينکه با صداي ناله اي متوقف شد.عشق از پشت بوته هاي گل بيرون آمد ؛بادست هايش صورتش را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون مي زد.

اونمي توانست جايي را ببيند چون کور شده بود.

((ديوانگي)) گفت:من چه کردم چگونه مي توانم تو را درمان کنم؟

((عشق)) پاسخ داد:تو نمي تواني مرا درمان کني ؛اما اگرمي خواهي مي تواني راهنماي من باشي.

...واز آن روز است که ((عشق)) کور است و((ديوانگي)) همواره در کنار او

كاش قلبم..

فاطمه — Tue, 07 Nov 2006 23:26:00 GMT

کاش قلبم درد پنهاني نداشت

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

برگ هاي اخر تقويم عشق

حرفي از يک روز باراني نداشت

کاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت...

انتظار نگاه...

فاطمه — Thu, 02 Nov 2006 00:25:00 GMT

عقده دل

فاطمه — Thu, 02 Nov 2006 00:12:00 GMT

ما گذشتيم..

فاطمه — Sat, 30 Sep 2006 01:02:00 GMT

بالهايت را......

فاطمه — Sat, 30 Sep 2006 00:37:00 GMT

بالهايت را به سوي انچه ميخواهي به پرواز در بياور

پرواز را تجربه کن

ببين چه زيباست در اسمان لايتناهي پرواز

و بر پهنه ان گنبد مينا و در ان زلال ابي چه احساسي نهفته است

حس رهايي از هرانچه که ازارت ميدهد

حس دوست داشتن و دوست داشتن

بر بالهاي اميد به دور دستها و افقهاي روشن سفرکن

نمي دانم چرا امشب پريشانم......

فاطمه — Tue, 19 Sep 2006 23:54:00 GMT

نمي دانم چرا امشب پريشانم..؟

نمي دانم چرا خون است در چشمانم..!

نمي دانم چرا قلبم شکسته

نمي دانم چرا غم بارشو نبسته

در اين درياي غم من غرقم امشب

در اين تاريکي شب، مستم امشب

در اين دنيا به جز تو کسي را ندارم

که دستانم را به او باز بسپارم..!

هر چه فرياد کردم گريستم کي نيامد که بگويد به چه حالم امشب...

باز من ماندمو دريايي از غم و تنهايي....

و باز غريقي غرق در تنهايي خود؟...!

تنهايي

فاطمه — Tue, 19 Sep 2006 20:49:00 GMT

وقتي احساس نا تواني در دوست داشتن مي كني
وقتي احساس بي لياقتي مي كني
وقتي احساس نا پاكي مي كني
وقتي احساس مي كني كسي نمي تونه درد ها تو ليتيام ببخشه
به ياد داشته باش دوست من
خدا مي تونه

نگاه عاشقانه

فاطمه — Wed, 06 Sep 2006 00:36:00 GMT

  هميشه از نگاه تو ساده عبور مي کنم
                    ازاينکه عاشق توام حس غرورمي کنم
                                 دوباره با سلام تو تازه تازه مي شوم
                                              با نفس ساده تو غرق ترانه مي شوم
                                                     باتوستاره مي شوم باتوستاره مي شوم

قلب شكسته

فاطمه — Tue, 05 Sep 2006 01:25:00 GMT

بيا در يک شب آرام و مهتابي

کمي هم صحبت يک ياس باشيم

اگر صد بار قلبي را شکستيم

بيا يک بار هم احساس باشيم

بيا به احترام قصه عشق

به قدر شبنمي مجنون بمانيم

بيا که گاه از روي محبت

کمي از درد ليلي را بخوانيم

خدايا من در کلبه فقيرانه خود

چيزي دارم که تو در عرش کبريايي نداري

چرا که من چون تويي دارم

و تو چون خودي نداري